Klein gelukjes 🎇🎄

Klein gelukjes 🎇🎄

ijdens de voorbereidingen voor kerst (lees: huisje op orde zetten 😊) werd ik onverwacht gecontacteerd door ATV (Antwerpse radio en televisiezender).

Waar ik het verhaal Van Hugo te horen kreeg en vandaag met jullie wil delen.

Hugo is een man van 75 jaar heeft verschillende operaties achter de rug waardoor zijn smaak en reuk al 15 jaar niet meer aanwezig was.

Hugo heeft net als velen onder ons Covid-19 opgelopen, gelukkig de minimale symptomen.

Na vele pogingen over de jaren heen had Hugo zich erbij neergelegd dat voeding na al die jaren meer een noodzaak is dan een genot at Hugo op een avond in december een boterham met kaas. En zo plots als reuk en smaak verdwenen bij velen onder de die getroffen zijn door covid-19, was daar plots bij Hugo de smaak van kaas.

Onmogelijk? Nee zeker niet.
We spreken over smaakveranderingen en storingen op smaak.
Smaakverandering kunnen ook positief zijn zoals bij Hugo of veranderen hierdoor eetgewoontes, smaken die we normaal gezien niet eten zijn opeens de uitgesproken smaken die nu voor ons lekker zijn.

Daarom is de smaaktest die wij uitvoeren In de smaakcentra ‘s zo belangrijk. Waar we geen rekening houden met voorkeuren van voor de smaakverandering of verstoring. We niet alleen kijken naar zoet of zuur en de andere gustatorische smaken en lekker altijd op de eerste plaats staat.

Kortom selectieve smaaksturing, een individueel traject dat we doorlopen met elke cliënt.

Dankzij dit verhaal heb ik het privilege gekregen om samen met Hugo zijn traject op te starten. We brachten in kaart wat Hugo proeft en lekker vindt om zo te benoemen wat veranderd is.

In de reportage spreekt Hugo en de interviewer over een kerst mirakel, dat Hugo nu na 15 jaar zo hard kan genieten van de feestdagen.

Van het gaan halen aan de Noordzee van verse garnalen voor de garnaalkroketjes tot stiekem met de vinger in de ovenschotel gaan proeven… hoe mooi is dit?

En wat een prachtige job heb ik toch dat ik mensen zoals Hugo deze kleine gelukjes ervaren en met mij delen.

Bedankt ook aan Atv om mijn expertise en ervaring hiervoor in te schakelen🧡.

🎞 LINK naar video reportage hieronder in berichten terug te vinden.

#covid#job#smaaksturing#selectievesmaaksturing#smaakverandering#kerstmirakel#kleingelukjes

Supporter 2.0

Supporter 2.0

Een paar weken geleden waren plotseling mijn smaak en andere sensorische gewaarwordingen ontregelt door covid. Sindsdien is het nog niet volledig herstelt.

Nu de eerste berichten van kennissen waren oh nee hoe ga je dit nu doen met je werk?
Wel ik heb mij daar tot nu toe geen zorgen over gemaakt.

Vooral omdat ik niet kook met mijn neus en smaken ik kook en verwerk recepturen aan de hand van gegevens die ik krijg tijdens de smaaktesten.

En deze gaan verder dan de gustatorische (“basis”) smaken (zoet, zuur, etc.) .

Ik heb vanaf dag 1 alles zorgvuldig opgeschreven en bijgehouden en veel uitgetest.
Als proefkonijn erg confronterend, maar ook heel leerzaam voor mij en de collega’s.

Gelukkig ben ik niet meer ziek en deze maandag had ik voor het eerst terug smaaktesten na de nog steeds aanwezige verstoringen.

Het viel me op dat praten over mijn eigen ervaring erg hielp in het gesprek met de clienten.

En zoals elke vrijdag avond sta ik even stil bij de week en kwam ik tot het besef deze week voor mij een schakelmoment was.

Want deze donderdag had ik een afspraak met een cliënte en haar mama om de smaaktest af te nemen gezien de dochter al meer dan één jaar en half kampt met reuk en smaakstoornissen door covid-19.

Van een geslote persona bloeide ze voor mijn ogen uit tot de pientere en goedlachse jongvolwassene die ze is.
Zaken die ik ervaar en ervaarde, klopte voor haar ook en was voor haar een enorme verademing…

Bij elke stap in de test en gesprek was er snel een oogcontact met haar mama die haar het bevestigend en bemoedigende knikje gaf.
Ja dat knikje dat elke ouder kent… het is oké, we zitten goed.

Naast de smaaktest had ze eindelijk iemand gevonden die haar begreep, die kon uitleggen wat zei al meer dan één jaar en half ervaarde.

Nu ik ben altijd al de grootste supporter geweest van mijn cliënten…
Elke stap, elke hoogte en laagte in hun traject sta ik mee aan de zijlijn.

Maar er is iets veranderd…
Want zonder het te beseffen veranderde ik als chef Gastro-engineering plots van grootste supporter naar peer supporter.

Zeur – (z)uurtje 🍬

Zeur – (z)uurtje 🍬

30/11

Tijdens het douche deze ochtend miste ik de geur van zeep …
Ik kreeg pas bevestiging van de zeep op mijn gezicht op het moment deze in mijn ogen prikte
(AUW 😅).

Ontbijt:

Vanochtend deed ik hetzelfde ontbijt als gisteren lekker makkelijk :

Koffie , kwark en wat zoetstof

Middagmaal:

Deze middag maak ik gebakken aardappelen met gerookte worsten en een groente mengeling.
Niets hoogstaands helaas 😆.

Mijn bevindingen:

Het gerookte proefde ik helemaal niet wel het zoute van de worst.
Ook de groenten hadden weinig smaak maar de aardappelen hadden een aangename textuur.
Zoon lief nam hier wat ketchup bij dus probeerde ik deze ook en deze had wel smaak!
Nu smaak … ik herkende de azijn en het zoete (de typische smaak in de tomatenketchup).

Dit was best een aangename verrassing 😊.

Weer die oefeningen de jongens zeuren de oren van mijn hoofd, maar we geven niet toe tenslotte willen we dat ze kunnen volgen op school volgende week.

In de namiddag mogen ze op Bingel en wat filmpjes kijken onder toeziend oog van papa.
Zodat ik ook wat kan afwerken 😅.

Avondmaal:

Terwijl de kinderen vlees, groenten en puree eten spreken ik en Maxime (mijn hubbie 🥰) af het bij soep te houden (lichte avondmaal).
Mijn mama had kervelsoep gemaakt die ik had ingevroren en ik had nog een portie ajuinsoep zitten.

Mijn bevindingen:

Ik kies voor de Kervel maar dit was zo een teleurstelling …. het leek water drap en die van ons mama is normaal allesbehalve drap… ik heb deze laten staan en overgegaan naar mais karotten met wat Philadelphia kaas.

Ik heb geproefd van de ajuinsoep, maar buiten het zoute zat er ook weinig smaak aan…
Wat ik jammer vindt want ik eet graag soep… gaan we ons wat dieper in moeten verdiepen…

Ik ben er nu wel al achter dat ik het zure van yoghurt of Philadelphia kaas erg aangenaam vindt.

Ondertussen een boodschappenlijst gemaakt om wat andere zaken uit te testen… ik ben benieuwd 💪🏼.

Om af te sluiten vandaag … Ik heb me er stiekem op betrapt dat ik na de douche en het haar drogen van Nathan aan zijn haar rook… En ik dacht bij mezelf wel als er iets is dat ik vandaag miste was het de geur van vers gewassen kindjes 🧡

Door de mosterd gehaald door zoonlief 😅🙈

Door de mosterd gehaald door zoonlief 😅🙈

Maandag 29/11

Iedereen voelt zich iets beter dus we “herpakken” onze routine weer op.
Opstaan is wel nog wat later dan de normale dagen, maar he we luisteren naar ons lichaam en als de kinderen tot 8 uur slapen is dat eens een LUXE voor mama en papa 😉.

Ontbijt:

Vanochtend koos ik voor koffie, water en een kom Franse magere kwark met wat zoetstof.


Mijn bevindingen :
Het zurige en zoete gaan perfect samen en na de kom heb ik geen hongergevoel meer.
De koffie smaakt anders dan water maar niet naar de koffie die ik gewoon ben helaas…

Daarna beginnen we aan de dagtaken waaronder starten met oefeningen voor de twee apen daarna worden eindelijk mijn mails bijgewerkt en eerste overleggen vinden plaats.

Middagmaal:
Tegen de middag gaan we terug in de keuken aan de slag en maak ik kippen wraps met een Mexicaanse groentemengeling, zure room met Dipsaus Mix en een paneermeel/kruidenmix om de kip te paneren.

Nu eerlijk is eerlijk ik had al deze zaken in huis dit is dus iets wat ik gewoon ook al klaarmaakte en de mannen in huis ook graag eten 😁.

Mijn bevindingen :
De gepaneerde kip had voor mij een aangename textuur en was lekker en de zure room gaf weer dat zurige in de maaltijd. De groenten hadden weinig smaak maar gezien het in een wortel tortilla allemaal samengaat was dat niet erg en de textuur was aangenaam.
Deze komt zeker terug op het menu.

Avondmaal :

Vanavond doen we lekker lui en eten we de restjes op :

  • De quiche
  • De Hachi’s Parmentier
  • En de overgebleven kip

Mijn bevindingen :

Ik probeerde de quiche koud en deze is dan beter en ben ik gaan experimenteren met mosterd .
Omdat de “normale” Dijon mosterd aangenaam is durf ik te testen met de Gentse Tierenteyn-Verlentse mosterd .

Tierenteyn is de merknaam van twee Gentse mosterdproducenten (Vve Tierenteyn-Verlent en FerdinandTierenteyn), die beiden afstammen van eenzelfde familie. Petrus Tierenteyn (1788-1857) stichtte het oorspronkelijke bedrijf in het begin van de 19e eeuw. Na zijn dood zetten verschillende van zijn zoons het mosterd maken verder.

De eerste mosterdproducent in de familie Tierenteyn was Petrus, die volgens de legende een conversatie tussen Napoleon en een van zijn soldaten over het mosterd maken zou overhoord hebben. Waarschijnlijker is dat de aanwezigheid van de Fransen, die bekend stonden als mosterdliefhebbers, invloed had op de beslissing van Petrus om zelf mosterd te produceren. Petrus begon met de productie van mosterd in het begin van de 19e eeuw. De exacte datum is niet gekend, maar bij de eerste aanleg van een archief van mosterdmakers te Gent in 1840 staat Petrus Tierenteyn reeds vermeld.

Deze was iets te straf in azijn voor mezelf maar voor de rest lekker bij de quiche 😊.

Door de mosterd gehaald

Nu na de maaltijd is het tijd om de pyjama’s aan te doen, tandenpoetsen en het gehele avondritueel.
De jongens hebben de gewoonte om: ga je tandenpoetsen te horen als: “ga maar boven spelen” dus wanneer ik boven kom vraag ik of de tanden gepoetst zijn.

Mathis (de oudste 10 jaar) snelt zich naar de badkamer terwijl Nathan (8 jaar) mij volmondig ja zegt.
En nu komt het mensen… uit gewoonte roep ik hem bij me om aan zijn adem te ruiken 😂.


Ik geef aan dat hij ze niets gepoetst heeft.
Nathan boos jawel mama dus ik terug ruiken … MAAR NATUURLIJK ruik ik nog steeds niets!

Tot 3 keer en discussie met de kleine man komt de papa erg droog tussen met: “ja natuurlijk ruik je het niet”.
Na een enorme lachbui van mezelf kan zoonlief het mij vergeven (want de tanden waren ECHT gepoetst).

En om mijn geweten wat te sussen lees ik wat bladzijde extra voor uit het gekozen voorleesboek 😉


Daar had ik wel kaas van gegeten 🧀

Daar had ik wel kaas van gegeten 🧀

Zondag 28/11

D-day dus deze ochtend genoot ik van havermout met banaan en koffie er was nog niets aan het handje. Pas tijdens het koken kreeg ik door dat er een probleem was…

Wat maakte ik klaar?


Een gereviseerde Hachi’s Parmentier met pompoen puree.
Onder het gehakt bakte ik prei en ajuin aan (waar ik niets van rook)
En ik werkte af met chapelure en Geraspte kaas.  

Mijn bevindingen?

Het was niet slecht het textuurverschil, zacht, stukjes en de gegratineerde top was niet slecht.
Net als het zoute van de kaas en het zoete van de pompoen gaf afwisseling in mijn gerecht.  

Aan de slag met de smaaktest: 

Zoals jullie weten werkt ik in mijn eigen smaakcentrum waar ik ook smaakanamneses afneem.
Het was best raar om deze nu zelf te ondergaan.
De resultaten deel ik momenteel nog niet deze zullen worden bijgehouden voor onderzoek #proefkonijn 🐰.
Het waren best verrassende resultaten en ik merkte wel dat peper niets meer voor mij is … dus die haal ik uit mijn gerechten (voor nu 😁)    

Avondmaal:

Hier had ik zelf wat schrik voor ik hoorde de verhalen van het niet langer verdragen van eieren en manlief maakte quiche.
Maar het kleine stukje viel serieus goed mee verrassend genoeg.

Mijn bevindingen?
Voor mij waren de verschillende texturen weer zeker een +punt gezouten bladerdeeg, zachte textuur van de eieren was voor mij een aangename afwisseling. Wat ik wel merk is dat ik nu pas eet als mijn maag echt gromt … dus niet voor de “goesting” en ben veel sneller “voldaan”.


Iets met citroenen en limonade 🍋

Iets met citroenen en limonade 🍋

De 4de golf ( ja deze is bezig mensen mij maak je niets meer wijs) heeft ons de das om gedaan.

Het heeft onze kleine familie te pakken gekregen …
Op woensdag was het zover.
Maar na goed ziek geweest zijn en nog wat symptomen mag ik wel zeggen dat we veel geluk hebben gehad
en onze beide handjes mogen kussen…🧡

Tot vandaag was één van de symptomen die ik echt niet wilde hebben uitgebleven en de angst of het gevoel dat ik prijs zou hebben zat erin gezien ik al een paar dagen alsof met een platte neus rondliep…

Tot het daadwerkelijk gebeurde…
Ik stond in de keuken eten klaar te maken en opeens besefte ik dat ik de gekarameliseerde ajuin en het gehakt niet rook…

Ik zette snel het vuur af en ging snuiven aan de fles eucalyptus die in mijn kast staat … niets
De parfum die in de handtas zit … niets
De super pikante kruidenmix die normaal enorm overweldigend in de neus is… niets

My God het moest er van komen… ik ruik niets meer…

En zoals vele van jullie bij de smaaktesten hadden aangegeven … het was als een goocheltrucje mijn geur was zoals ze met de konijnen in de hoed doen… poef 🐰 in 1 seconde weg…

Ik maakte mij meer zorgen voor de kinderen dan mezelf dus ben ik bij hun ook gaan testen tot vervelens toe maar beiden ruiken gelukkig nog.

Nu is misschien een rare redenering maar ik kan dit beter plaatsen dit is dan ook wat ik dagelijks als werk doe … mensen met smaak problemen helpen en als het leven ons citroenen geeft … kunnen we er maar beter limonade van maken 😊.

Ik heb daarom besloten om mijn dagelijkse ervaringen te delen en uit te schrijven…

In de hoop dat het ook jullie ergens kan helpen in het accepteren en ermee omgaan…

BELANGRIJK: Als chef Gastro-engineering weet ik dat elke persoon anders is. Mijn smaak is persoonlijk wat voor mij goed is, zal per definitie niet goed zijn voor iedereen 🧡

Hip hip hoezo?

Hip hip hoezo?

Een dertigplusser🙈😂 … de kaarsjes geraken niet echt meer op mijn taartje (tijd voor grotere taarten dus🙄😄 ).

Ik geniet van alle verjaardag wensen die 1 voor 1 herinneren naar boven brengen. Van de beste juf die ik ooit had tot prachtige vrienden die altijd klaar staan tot de papa van mijn allereerste kleuterliefde hoe mooi is dat wel niet?

Dertig+ klinkt zo volwassen, alles uitgevogeld en op een rij.
Maar zo voel ik mij totaal niet, neen ik ben nog altijd die over emotionele tiener en super zotte twintiger🧡 die fouten maakt , erg hard op domme moppen lacht en haar plek zoekt in deze grote wijde wereld.

Die heeeel veel ( met de nadruk op BEAUCOUP🙈) geduld vraagt van manlief (sorry lieverd) en nog steeds uitpuilende wasmanden heeft na een drukke werk week (en zelfs minder drukke werk week….sorry mama).

Wat is er wel veranderd?
Wel eerlijk is het nu meer de tijd om stil te staan bij de win momentjes, meer vertrouwen in mezelf en in de reis …

Beseffen dat we allemaal maar menselijk zijn in onze goede en slechte dagen en jah dat die rimpels als je gekke bekken trekt … helaas ook part of the deal zijn …

Ik deel deze zotte foto op mijn Instagram account gewoon omdat het MAG en KAN …

Ik kon deze natuurlijk ook gewoon in de prullenbak droppen, maar ik dacht ach wat 30+2 staat voor nog meer (verantwoorde) zotte dingen doen , veel zelfliefde met een schepje zelfvertrouwen een vleugje geluk die ik met iedereen wil delen en daar proost ik vanavond erg graag op🥳💪🏼

Ze zeggen dat: “En maandag weer massaal de andere kant uitkijken.”

Ze zeggen dat: “En maandag weer massaal de andere kant uitkijken.”

Dat er veel veranderingen plaatsvinden is nog zeer zwak uitgedrukt…Het voedingsbeleid krijgt het over de grenzen heen, toch wel érg zwaar te verduren. Het lijkt op een soort open brief.. ik wilde het gewoon neerschrijven want dit in stilte laten voorbijgaan, kan ik niet, en wil ik ook niet. Dus als iemand geen zin heeft in mijn “onpopulaire” opinie zou ik zeggen, bespaar u het leed en lees dan niet verder.

De veranderingen dit najaar:

  • We applaudisseerden massaal wanneer ziekenhuizen meededen aan “Too Good To Go.” (Zou gratis aan voedselbanken kunnen geschonken worden of waarom niet samenwerken met het “Brood(doos)nodig” initiatief?) Begrijp mij niet verkeerd, de gedachtegang achter dit initiatief is goed, maar er bestaat al zoveel in de lage landen.
  • Een paar weken geleden kregen we in Nederland de vraagstelling over ongezonde cafetaria voeding.  (In de plaats van constructief mee te denken aan oplossingen, werd de persoon die eindelijk haar mond durfde te openen, bijna aan de schandpaal genageld en alle ziekenhuizen begonnen aan te tonen hoe goed ze het wel niet deden.). Het ging niet over het ontzeggen van deze “lekkere” alternatieven, wél over het gebrek van VARIATIE op de borden EN in de cafetaria. 
  • De vraag op LinkedIn waarom er überhaupt zo weinig chefs zijn???

Dat ontploft in een heuse discussie…
(Maar eigenlijk draait het om respect en werkvreugde. Want zolang je je werk graag doet, maakt dat extra uurtje of een weekend doorknallen echt niet uit!)

En dan staat de wereld in Vlaanderen even stil…

De krantenkoppen spreken voor zich: “Je wordt zieker van ziekenhuis eten.”
De verrassende en verontwaardigende blikken maken me kwaad alsof iedereen uit een te lange winterslaap ontwaakt.

Misplaatst ongeloof…

WhatsApp sloeg op hol en ja, met de nodige “peer pressure”, heb ik dus net als een groot deel van de Vlamingen gekeken naar VTM.
Maar eigenlijk was ik niet verrast …
Wel was ik verrast over de eentonige platvloerse reclame, en verontwaardigd over het gebrek aan dieptegang omtrent deze problematiek, verontwaardigd ook omdat er niet dieper werd ingegaan op de oorzaken? (Wat “De Morgen” dan gelukkig wel deed, maar helaas lezen te weinig mensen deze krant waardoor het item niet de nodige aandacht krijgt die het zou moeten krijgen.)

Laten we even de pijnpunten blootleggen:

  • We leven in een tijdperk waar een chef meestal weinig (of niets) te zeggen heeft in zijn of haar keuken.
  • Dat een hogere opleiding geen vereiste is om dagdagelijks met voeding (zelfs in de “gezondheidszorg”) bezig te zijn.
  • Dat wanneer je wil doorgroeien als chef je dikwijls niet kan doorgroeien, juist omdat je dat papiertje ( lees hogere opleiding) niet hebt…
  • De trend vanuit de overheid (of beleidskaders) om alle niet-zorgtaken uit te besteden… ja, dus ook voeding.
  • Uitbesteding in overheidsopdrachten waar de focus ligt op: goedkoop, goedkoper goedkoopst. (Waar je opmerkingen krijgt als chef wanneer je een ander soort hagelslag aankoopt die 5 cent duurder is.)
  • Waar de industrie duidelijk de touwtjes in handen heeft als het gaat over gezondheid.
  • Diezelfde industrie geeft aan dat de facilitaire managers en aankoopverantwoordelijken hun belangrijkste klanten zijn… niet de chefs want die hebben (soms/op vele plaatsen) geen inspraak.
  • Dat er tot op de dag van vandaag geen kwaliteitsindicatoren betreffende voeding, een vereiste zijn in de zorg.
  • Dat chefs die opleiding willen volgen (soms) de kans niet krijgen. Uit angst voor mondige en hoger opgeleide chefs? Het “klein” willen houden van goed personeel?
  • Dat er al 14 jaar een doorgedreven hogere opleiding is voor chefs in de zorgsector, genaamd Chef Gastro-engineering. Een opleiding die certificaten aflevert (na het volledige traject van modules én stage gelopen te hebben) door een gereputeerde hogeschool en waarbij velen doen alsof dit een mythe is.
  • En last but not least …dat die 7 euro foodcost een foodcost is waar velen van dromen …

In de bloemetjes zetten:

In elk beroep heb je “rotte appels” maar ook toppers, en deze allemaal over één kam scheren zou de werkvreugde die deze toppers nog hebben, afbreuk doen.

Daarom wil ik daar ook bij stil staan, bij die chefs die elke dag het onderste uit de kan halen ondanks de magere foodkost, weinig personeel en dagelijks onder enorme druk staan. In de bloemetjes zetten… Er zijn inderdaad geweldige chefs die het beste voorhebben met hun klanten, bewoners en patiënten. En dat kan ook niet vaak genoeg gezegd worden.

Kant en klare oplossing?

We weten ondertussen wel, dat kant-en-klaar niet de oplossing is.
Een goede oplossing heeft tijd, gehoor en budget nodig …

En visie een juiste visie waar de patiënt, cliënt centraal staat.
 

Conclusie van deze onpopulaire opinie:

Ik kan wel dromen dat er nu eindelijk geluisterd zal worden, maar helaas zien we in de kranten en media weer het oude patroon zich herhalen…

In de plaats van constructief te kijken naar dit probleem krijgen we te maken met platvloerse reclame, ziekenhuizen die misnoegd zijn en nog even willen laten zien dat ze het wel goed doen…. Zodat we in de lage landen de problematiek (weer) relativeren … knikken … en we maandag allemaal weer de andere kant uitkijken tot het volgende schandaal…

Bedankt Meester 👩🏼‍🎓👨🏼‍🎓.

Bedankt Meester 👩🏼‍🎓👨🏼‍🎓.

Met een zere keel van het ratelen sluit ik het teams gesprek af.

Ik sla de powerpresentatie op als prints en zend deze door in de groep op teams en krijg spontaan bedankt meester gestuurd 😂.

Vandaag mocht ik een online gastcollege doen voor het Center for Gastrology in de opleiding #smaakensensoriek.

Met als titel : Het voordeel van een chef Gastro-engineering en smaaksturing in de praktijk.

Twee uur lang mocht ik vertellen over de onderzoeken, stappen en getuigenissen van voorbije jaren en eigenlijk zijn dat er toch wel wat.

In een paar jaar tijd hebben we enorme stappen voorwaarts kunnen zetten.

Na deze online sessie kijk ik al uit naar het examen in #realtime 😎.

#gastcollege#educatie#education#future#chefgastroengineering#gastrology#chef#chefs

Sweet Netherland 🧡

Sweet Netherland 🧡

Het is zo ver vandaag maakte we de opnames voor onze presentatie bij AAL.

We hebben Sylvia die meedeed in Factcheckers uitgenodigd om samen te koken en te praten over haar ervaring met smaaksturing en het oncobrood.

We maakte een lekker dessertje met de naam Sweet Netherland.

Ja is het kindje gedoopt een smaak gestuurde lekkernij speciaal voor Sylvia gemaakt ….

De opmaak en het hartverwarmend gesprek met Sylvia kunnen jullie volgen volgende week bij onze presentatie voor AAL Programme

#topteam#smaaksturing#smaakverandering#smaakverlies#gepersonaliseerderecepturen#individuelebegeleiding#smaakcentrum

Meer info volgt 😎🥰😉